بهترم ... خیلی بهتر از دیشب که به پهنای صورت اشک ریختم تا خوابم برد ...

تنهایی هم بد دردیه ها ... دوسالی بود که یادم رفته بود چقد سخته شونه ای واسه گریه هات نداشته باشی و دستی که موهاتُ نوازش کنه تا آروم بگیری ...

هستی این بار , بدون ِ صدای آرامش بخش ِ علی و گرمای نگاهش آروم شد ... بدون ِ شونه های مردونه اش و دستای مهربونش که وقت ِ گریه منو تو خودش قفل میکنه ... بدون ِ عطر تنش و صدای تپش قلبش که غمای دنیا رو از دلم میپرونه ...

تو تنهایی ِ خودم , خودم با خودم , آروم گرفتم ... خدایا , توام بودی فک نکن چون ندیدمت یادم رفت که بودی , حست کردم ...

مامان هم باهام حرف زد . خیلی آروم شدم وقتی هرچی تو دلم بود ریختم بیرون ... گاهی اوقات بالا آوردن ِ افکاری که روحتُ میخورن بدجوری سبک کننده است ...

حالا سبکتر شدم

نمیدونم چی بشه ... اما میدونم خدا کمکم میکنه ... هرچی که بشه ...

علی میگه اگه خدا رو قبول داری , به تصمیماش اعتراض نکن

خداروشکر امشب تا مَردَم برسه خونه , من خوبه خوبم

مامان میگه تو خیلی زیادی حساسی . هنوز اتفاقی نیفتاده که . انقد عجول نباش. صبر بزرگترین خصلت ِ یه زن تو زندگیه ...

و اینچنین بود که یه مادر , دخترشُ آروم کرد و بهش امید داد .

پی نوشت :

عشق من در سفر ِ عشق خطر باید کرد / سینه را بر سر ِ مقصود سپر باید کرد

از شب و ظلمت و از ظلم نباید ترسید / تا به خورشید فقط, ذکر ِ سحر باید کرد

شعری که دوسال پیش علی برام خوند ...

پی نوشت 2 : ممنونم از دل های مهربونی که محبتشونُ بی دریغ نثارم کردن ...