دنیای پر عشق مـــا

مادر شوهر + مادر شوهر ِ مادر شوهر !!!!

hasti — Thu, 17 May 2012 10:34:00 GMT

تمام اتفاقات ُ مو به مو نوشته بود اما پرشی ....

خلاصه میگم دیگه

تماس ِ تلفنی :

مامان بزرگ اول صحبت کرد . گفت : تا اونجا که من مطلع ام علیرضا و پدر هستی جون ملاقات کردن باهم . میخواستم بدونم نظر همسرتون چی بوده ؟ ما که دختر شما رو پسندیدیم , میخوام بدونم شما علیرضای ما رو پسندیدین یا نه ؟

مامان : ممنون مادر , شما لطف دارین . پدر هستی علیرضا جان رو دیده و راضی بود از صحبتاشون . خداروشکر مشکل خاصی نبوده . فقط بابای هستی میگه الان زوده برای ازدواج ِ هستی . نظرش این بود که بذاریم درسِ علی آقا تموم بشه که بهتر بتونن به آینده فکر کنن

مامان بزرگ : نه مادر جون . من انقد شاگرد داشتم که در حین درس ازدواج کردن و موفق هم بودن . درس که مشکلی نیست . چیزی ام از درس ِ علیرضا نمونده . من میخواستم یه جلسه رسمی بذاریم و خانواده ها کامل باهم آشنا بشن . فقط میخوام بدونم شما رسم و رسوم ِ خاصی دارین ؟ اگه رسم خاصی دارین بگین که ما انجام بدیم

مامان : نه مادر . ما رسم خاصی نداریم . همون رسومات عادی که همه جا انجام میشه کافیه . فقط ما خونه ای که قولنامه کردیم هنوز کاراش تموم نشده و تیرماه تحویل میدن . ان شاء الله بعد از اسباب کشی در خدمتتون هستیم و تا اون موقع ام علیرضا جان درسش تموم شده و میتونه به کار و برنامه آینده اش بیشتر فکر کنه

مامان بزرگ : آخه ما عجله داریم دخترم . میخوام اگه میشه زودتر یه مراسم ِ خواستگاری بذاریم . از کجا معلوم , شاید من نبودم تا دوماه دیگه

مامان : خدا نکنه مادر. این حرفا چیه؟ ان شاء الله سالهای سال سایه تون رو سر ما و این بچه ها باشه .

مامان بزرگ : خب تو خونه مادرتون بذارین , یا اصن خونه ما . مگه ما و شما داریم . قصد کنار هم بودن و آشنا شدنه .

مامان : اگه اجازه بدین تا بعد از اثاث کشی ِ ما این جلسه عقب بیفته که تا اون موقع ام علیرضا جان هم درسش تموم بشه . هم اگه برنامه ای برای آینده اش داره آماده کنه

مامان بزرگ : من به قول ِ معروف دوزاریُ گرفتم . اصلأ نگران نباشین . علیرضا خونه داره , خونه اش تو کوچه ماست . الانم مستاجر توشه و تا آخر شهریور تخلیه میشه . کار هم که داره و ما هم تا زنده ایم ساپورتش میکنیم... اجازه بدین عروسم میخواد باهاتون صحبت کنه

مامان ِ علیرضا (بعد از سلام و احوالپرسی و دلم تنگ شده و اینا ... ) : ... جون اصلأ نگران نباشین . خونه علیرضا آماده است . کارش هم که شما میدونین مهندس عمرانه . اما مطمئن باشین ما اینطوری نیستیم که پسرمونُ بذاریم به امان ِ خدا و بگیم خودت میدونی . پدرش , عموهاش کلی براش برنامه دارن . پدرش فقط منتظره درس علیرضا تموم بشه و ببرتش پیش خودش , عموش هم همینطور . برای کار آزاد از الان منتظر ِ علیرضاست . اینجوری نیست که فک کنین همون حقوقی که الان میگیره باید باهاش زندگی کنن و ما حواسمون بهشون نیست . فقط چون خیلی بین علیرضا و پدرش حرمت هست , زیاد پیش نمیاد باهم بشینن صحبت کنن و برنامه هاشونُ برای هم بگن . اما شما مطمئن باشین ماهم میخوایم شرایط ِ علی بهتر باشه و اینطور هم میشه. حالا اگه شما چیز خاصی مد نظرتون هست بگین که ما فراهم کنیم

مامان : خب خداروشکر . نه , ما چیز خاصی مد نظرمون نیست . همین که شما به فکر هستین و پدرشون هم میخوان که ایشون پیشرفت کاری داشته باشن برای ما کافیه

مامان ِ علی : فقط ... جون , ما میخوایم جواب ِ مثبتُ از شما بگیریم . شما میدونین که ما تا حالا برای علیرضا خواستگاری نرفتیم . پدرش خیلی حساسه و دوست داشت که حتمأ خانواده ها هم همدیگه رو ببینن , حالا که شما میگین باشه برای بعد از تیرماه , ما مشکلی نداریم . اما میخوام اگه ممکنه بگین که جوابتون مثبته یا نه , خدای نکرده اینجوری نباشه که بعد از دو ماه ما بیایم و جوابتون منفی باشه . برای شخصیت هیچ کدوم از خانواده ها خوب نیست

مامان : من تا اونجا که جواب به خودم مربوط میشه مخالفتی ندارم . اما از جانب پدر ِ هستی نمیتونم جواب بدم . اجازه بدین اون جواب بمونه برای جلسه رسمی که هر دو طرف باشن

مامان علی : بله. دقیقأ همینطوره . منم از جانب پدر علیرضا نمیتونم نظر بدم . پس قرار بمونه برای همون موقع

...

به نظرم مکالمه خوبی بود

بدون اینکه مامان مستقیم خواسته های بابا رو بگه , اونا خودشون متوجه شدن و جواب دادن

علی ام که شب اومد گفت مامانم گفته که ایشالا بعد از اثاث کشی صحبت میکنیم و تا اون موقع درس توام تموم شده .

نگفته بود که چیآ گفتن دیگه . حتمأ سیاست ِ خودشُ داره اونم

خداروشکر فعلأ همه چی آرومه ...

پی نوشت »» حق ِ انتخاب ...

جنون

hasti — Tue, 15 May 2012 19:40:00 GMT

بالاخره اشکم دراومد ... واقعأ حس میکنم زیر بار اینهمه فشار داره کمرم خم میشه ...

هیچکس به فکر من نیست , همه میگن همش به خاطر خودته ... اما دروغ میگن!!!!

من خسته ام

نمیخوام انقد عذاب بکشم

انقد فکر کنم

انقد استرس منو از پا درمیاره

...

فردا قراره مامان علی زنگ بزنه جواب بگیره ...

به کی فک کنم؟

به مامان و بابا و خانواده علی؟ مامان بزرگش با اونهمه شوق و ذوق ؟ به غرورشون که ممکنه خدشه دار شه ؟ به احساسشون؟

به مامان و بابای خودم که مصرانه رو حرفشون وایسادن؟ به اینکه میگن باید تلاش کنه تا بهت برسه ...

به خود ِ علی ؟ که میگه هرکاری از دستم بربیاد میکنم و اینکه بابات میگه هرکاری باید بکنی غیرمنطقیه !!!!

خسته ام

حالم از همه بهم میخوره دیگه ...

از دست علی عصبانی ام

عصبانی ام که به جای اینکه باری از رو دوشم برداره , میگه عدالت داشته باش

گور بابای هرچی عدالته!!!!

من دارم داغون میشم .... این عدالته؟؟؟؟ بعد از دوسال انتظار , بازم من دارم داغون میشم . این عدالته؟؟؟؟؟

آخ خدا

سرم داره می ترکه از درد ...

پی نوشت » آمپر اعصابم خطِ قرمزُ رد کرده ... برم یه چیزی بخورم تا از معده درد نمردم!!! صبونه و ناهار و شام تو یه وعده!!! اعتصاب غذا نکردمآ . ولی هیچی از گلوم پائین نمیره ... خدایا ... داری نگام میکنی؟

کلافه ...

hasti — Sun, 13 May 2012 20:46:47 GMT

نیم ساعت نمیشه با حمیده حرف زدم .

از ملاقات ِ بابا و علیرضا پرسید . وقتی براش تعریف کردم حقُ تمام رنگی داد به علی ...

گفت : علی کلی جای پیشرفت داره هستی . میدونی تو این اوضاع کار و گرونی 24 ساعت ام کار کنه نمیتونه به اون حدی برسه که بابات میخواد . مامانت نمیشه با بابات حرف بزنه و راضیش کنه ؟

گفتم : اون خودشم با بابا موافقه !!!! حمیده اعصابم داغونه ... علی دیشب خیلی ناراحت بود . گفت بابات میگه خدا , قرآن ... خدا تو سوره حجرات گفته کسی که به خاطر پول ازدواج نمیکنه گناه میکنه . بابات داره گناه میکنه .

حمیده : راست میگه هستی . بابات داره سنگ ِ الکی میندازه جلو پاش. بگو به حُسناش توجه کنه ... تحصیلاتش, اخلاقش, شغل خوبش, آینده شغلیش, خانواده خوبش ... واقعأ گناه داره

دیگه بهش نگفتم علی گفت : هستی من در مورد ِ تو هیچ حق انتخابی قائل نشدم واسه خانوادم . نمیگم توام این کارُ بکن . اما عادل باش ...

....

خودم کم کلافه بودم , اینام اضافه شد ...

هرچند که روشنی ِ دلمُ هیچی نمیتونه خاموش کنه , اما ... این شمع داره سوسو میزنه

از دیشب تا حالا با علی کم حرف زدم ... کم

نمیدونم چیکار باید بکنم

مثه فیلما جلو بابام وایسم و بگم یا این یا هیچکس!

یا سکوت کنم و آب شدن ِ علیرضا رو ببینم ...

پی نوشت 1 . میگمآ علی , دیروز که داشتیم حرف میزدیم یادم رفت ازت بپرسم ... چرا ناخن ِ شست دست راستت بلند بود ؟ نکنه ... نکنه بازم گیتار میزنی؟ نکنه داری آرزوهای ِ یخ بسته هستیُ آب میکنی؟ علی ... نمیدونی چقد دلم تنگ ِ ... برای خنده های بلند بلندت که دو روزه نمیشنومش ...

پی نوشت 2 . خدایا , مثه همیشه دوست دارم . مواظب ِ علیرضام باش ...

ملاقات پدر و علیرضا

hasti — Sat, 12 May 2012 22:31:00 GMT

خب بالاخره اتفاق افتاد . نگران کننده ترین ملاقات ِ عمرم ُ میگم ...

1. نمیدونم دقیقأ کی بود که قرار گذاشتن و تماس گرفتن و قرار گذاشتن ... یادتون باشه اون روزا اوضاع خوبی نداشتم .حتی امیدی هم نداشتم که ... بیخیال!

نهایتأ بابا و علیرضا روز جمعه 22 اردیبهشت تو یه رستوران باهم ملاقات کردن . قرار برای ساعت 6 بعدازظهر بود . علی به محض ِ اینکه از خونه حرکت کرد به من زنگ زد و تا برسه به مقصد باهام حرف زد . کاملأ مشخص بود از استرس و نگرانیه . خدا بهم رحم کرد با تمام ِ مشکلاتی که وجود داشت علیرضا دقیقأ رأس ساعت 6 اونجا بود . چون بابا از قبل از ساعت ِ 6 اونجا بود که ببینه علی کی میرسه.

خیلی خنده دار بود . علیرضا رفته بود تو پارکینگ که ماشینُ پارک کنه ( دقت کنین من هنوزم پشت ِ خطم ) گفت : ا ِ هستی چقد شبیه ماشین باباته . ولی نه بابات نیست. گفتم : پلاک ِ ماشین ِ بابا اینه : 42 ب ...

ادامه اشُ علی خوند گفتم وای خودشه علی !!! بابامه!!!!

بچه ام کُپ کرد بیچاره. آخه بابا تو ماشینش بوده

خلاصه علی تندی با من خدافظی کرد و رفت . منم واسه اینکه گذر ِ زمانُ حس نکنم نشستم به angry bird بازی کردن . علی ساعت ِ 7:30 زنگ زد

صداش خیلی خوشحال نبود . دلم ریخت ...

مختصر و مفید عرض میکنم : بابا راجع به خیلی چیزا باهاش صحبت کرده بود و به شرایط ِ خونه و حقوقش گیر داده بود . که این شرایط ِ شما الان برای ازدواج مناسب نیست و دختر ِ من نمیتونه سختی بکشه و قناعت بلد نیست و ... (توضیح میدم چیآ رو گفته خوب نیست)

پای تلفن یخ کرده بودم . خدایا چیکار کنم ...

اینُ بگم که علیرضا به بدترین شکل ممکن برای من تعریف کرد . بلافاصله بعد از علی مامانم زنگ زد به تلفن ِ خونه مامان بزرگ و گفت : بابات گفته گوشیتُ خاموش میکنی تا بیام باهات صحبت کنم .

من : ... ( احتیاج نیست اسمایلی بذارم , خودتون میتونین تجسم کنین ... )

بابا شب اومد دنبالم و تقریبأ تمام صحبتاشونُ بهم گفت . از همه چی راضی بود خداروشکر . از اخلاق و اعتقادات و ... گفت درکل پسر ِ خوبی بود . اما من نمیخوام تو با کسی ازدواج کنی که سختی بکشی . بهش گفتم باید یه تکونی به شرایطِ کاریش بده . ما صبر میکنیم . بیاد بگه 6 ماه دیگه , یک سال دیگه , دو سال دیگه ... شرایطم خوب میشه . میگم بسم الله ...

هیچی نتونستم بگم . اگه ایرادی گرفته , حداقل داره فرصت هم میده ... چی میتونستم بگم ؟؟؟

بابا گفت : اگه شرایطشُ خوب کرد که هیچ . وگرنه من که دخترمُ از سر راه نیاوردم که بره جایی که بخواد سختی بکشه ...

اونشب گذشت

فرداش من و علی همدیگه رو دیدیم . باید میرفتم مرد ِ زندگیمُ که حسابی کلافه بود آروم میکردم . رفتم پیشش ... نیاز نبود حرف بزنه ...

گفت : هستی واقعأ تو اینجوری ایی که بابات میگه؟ اینکه نمیخوای سختی بکشی و ...؟

گفتم : نمیدونم علی . تاحالا تو موقعیتش نبودم . اما من تلاش کردن برام ملاکه . دیگه بقیه اش با خداست که چی سهممون باشه از این دنیا . اما من توقعات عجیب غریب ندارم از تو . مگه تو این دوسالی که منو میشناسی داشتم؟

گفت : نه

خیلی قیافه اش ناجور بود . دلمُ آشوب کرد ... برعکس ِ همیشه که اون دستم ُ میگیره , من دستشُ گرفته بودم و دلداریش میدادم و عمیق نگاش میکردم

گفتم : علی من خیلی خوشحالم . اینکه بابام فقط تونسته این حرفُ بزنه . اینکه هیچ ایراد دیگه ای از تو نگرفته برای من یه دنیا می ارزه . شرایط ِ مالی که چیز مهمی نیست . حل شدنیه . نگران نباش , خدا بزرگه . من دلم روشنه . من خودم ُ واسه بدترش آماده کرده بودم . حالام چیزی نشده , گفته شرایطتُ بهتر کن که اول زندگی اذیت نشین . خب بده مگه؟ گفته صبر میکنه تا خودتُ آماده کنی . عیبی نداره که ...

خلاصه هرچی تونستم گفتم که آروم بشه . شد , اما موقتی ...

امشب بازم حرف زدیم . فهمیدم از این ناراحته که به خانواده اش چی بگه ... مستقیم نگفت . اما معلوم بود نگرانه نکنه مامان باباش ناراحت بشن و غرورشون خورد بشه

یه موضوع دیگه ام هست , اینکه از نظر خانواده من , داشته های علیرضا کمه . از نظر خانواده خودش اینآ خوب و موجهه ...

یعنی دلم میخواست گریه کنم دیگه . اما باید آروم می بودم و دلداری میدادم و ...

دیدم نه , اینجوری نمیشه

تصمیم گرفتم خودم مدیریت کنم!!!!

به مامان گفتم : مامان علیرضا اگه بهت زنگ زد نگو بابا چی گفته (آخه مامان میگفت اگه مامانش زنگ بزنه من میگم بابات چی خواسته از علی) گفتم نگو . فقط بهش بگو که بابا علیرضا رو دیده و گفته پسر خوبیه . البته جای ِ پیشرفت داره موقعیت کاریشون . بگو که ما خونه جدیدُ قولنامه کردیم و اول تیر اثاث کشی داریم. تا اون موقع که نمیشه بیان خواستگاری , تا ما جا به جا بشیم و کارامونُ بکنیم , شده وسطای ِ تیر . تا اون موقع علیرضا درسش تموم شده و ایشالا یه بخشی از خواسته های ِ بابا رو انجام داده ...

مامان قبول کرد . اما هنوز به خود ِ علی نگفتم و نمیدونم قبول کنه یا نه

شرایط علیرضا رو میگم که نظر شماها رو بدونم . میخوام بدونم این شرایط به نظر شماهام خیلی کمه یا بابا داره زیادی وسواس نشون میده؟

اینجا

رمزش همون رمز 4 رقمی ِ قدیمیه

2. امروز بیدار شدنم متفاوت بود . به جای اینکه تا چشم باز کردم , کورمال کورمال گوشیمُ پیدا کنم و به علیرضا اس بدم : علی . که اونم بگه : جون دلم عزیزم . سلام .... به جای ِ اینا , با صدای ویبره کوتاه گوشیم که نشون دهنده اس بود بیدار شدم. شماره علیرضا بود و ساعت هم 8:30 صبح , اما علی نبود . مامانش بود نوشته بود : هستی جان علی دوتا گوشیآشُ جا گذاشته . گفتم بگم بهت نگران نشی ( یادتونه که اون دفه چقد نگران شده بودم؟؟؟)

منم هیچی نگفتم . گفتم زشته آدم با مادر شوهرش اس بازی کنه . از خواب بیدار شدم زنگ میزنم واسه روز مادر تبریک میگم و تشکر هم میکنم . اما از اونجا که مامان جان خیلی نگران ِ نگرانی ِ من بود ساعت 11 خودش زنگ زد . منم هنوز بیدار نشده بودم کاملأ

تا بیام جواب بدم قطع شد . خودم تماس گرفتم . گفت : ببخشید هستی جون . فک کردم شاید مثه اون دفه sms بهت نرسه و زنگ زدم . گفتم نگران نشی . گوشی های علیرضا رو خاموش کردم آخه . الانم خودم زود قطع کردم یه موقع بیدارت نکنم . خواب بودی مادر؟

گفتم : نه مامان جان () روزتون مبارک و ...

دیگه یه کم حرف زدیم و گفت هستی جان مامان یا مامان بزرگ هستن که من بهشون تبریک بگم ( روز زنُ ) و از بخت ِ بلند هیچ کدومشون نبودن !!! دیگه عذرخواهی کردم و گفتم شما هم به عزیزجون تبریک بگین و دیگه خدافظی

برام یه سری چیزا خیلی باارزشه . اینکه مامانش به نگرانی ِ من بیشتر اهمیت میده تا فکرای ِ خاله زنکی . میگیرین چی میگم؟ یعنی نمیگه چرا من زنگ بزنم؟ خودش باید واسه تبریک به من زنگ بزنه دیگه . یا اگه خیلی نگرانه تماس بگیره خودش و ... خیلی از این حرفآ که همه میدونن چقد زیاد زده میشه . واقعأ خوشحالم که انقد فهمیده است . امیدوارم همیشه همینجوری بمونه رابطمون

آخ دستم درد گرفت دیگه ... اینم یه پست MP3 از این چند روز

سایه سیاه ِ این روزهای ِ هستی ...

hasti — Fri, 11 May 2012 22:39:00 GMT

این روزها سخت گذشت

ســـــــخت ...

اتفاقاتی افتاد که باورش واقعأ برام دردآور بود . انقدر دردآور که حس میکردم قلبم فقط به نشونه اعتراض تندتر و تندتر می زنه

نمیخوام بهشون فک کنم دیگه . اصلأ دلم نمیخواد . بدتر از همه این بود که علیرضا همش بهم گفت این کارُ نکن . گفت حس خوبی ندارم . گفت ادامه ندم . کاش به حرفش گوش میدم و این فاجعه رخ نمیداد ...

کاش به حس ِ علیرضا بیشتر از عقل خودم اعتماد میکردم

کاش ...

اما این کاش کاش کردنآ به قیمت داغون کردن ده روز از زندگیم تموم شد . روزایی که میتونست شیرین و ناب و قشنگ باشه , پر شد از غم و فکر و غصه و ...

بدتر از همه حال ِ خودم بود

کلافه بودنام

عصبی بودنام

و بعد هم , فلاش بک زدن به بدترین روزها و نگران کننده ترین خاطرات و ...

انگار تمام افکار منفی دستاشونُ به هم زنجیر کرده بودن تا حلقه غمُ دورم تنگ تر کنن و نذارن حتی یه قدم اونورترُ ببینم . حتی علیرضا رو

اونکه تمام سعیش رو میکرد آرومم کنه و من بدتر میشدم . نگران تر . حساس تر . زودرنج تر ...

با مامان و بابا هرروز بحث داشتم . هر لحظه از خودم رنجوندمشون ... نمیدونم چرا فک میکردم هیشکی درکم نمیکنه . از خونه قهر کردم و رفتم خونه مامان بزرگ , اونجام نخواستم حرفای ِ مامان بزرگُ بشنوم و ... همون قصه ...

قبل از همه اینام یه نفر دیگه رو از خودم رنجوندم ...

تنها کسی که جون به در برد , علیرضا بود . اونم فقط به این دلیل که تحملم میکرد ... تحمـــــــــل !!!!

واقعأ تعجب میکنم از اینهمه صبوری ِ این پسر. اینکه یه دیوونه نامتعادلُ انقدر تحمل میکرد

خواستم برم پیش مشاور , اما نذاشت . یه روز منو برد بیرون و انقدر باهام حرف زد تا بالاخره نطقم باز شد...

وقتی شروع کردم به حرف زدن اول نمیتونستم نگاش کنم . خیره بودم به روبرو و حرف میزدم . برعکس ِ من , اون نگام میکرد . مستقیم و عمیق .

وقتی بالاخره شهامت پیدا کردم و تو صورتش نگاه کردم , وقتی چشمم افتاد به چشماش که واسه من سمبل مهربونیه تو دنیا , بغض گلومُ گرفت و فشار داد . بدون اینکه حالت چشماش عوض شه لبخند زد . دستشُ آورد جلو و محکم بغلم کرد .

بغضم ترکید

دستش رو سرم بود و آروم نوازشم میکرد

گذاشت تا دلم آروم بشه اشک بریزم

گریه ام که بند اومد و زهر ِ تلخی ِ اشکام تموم شد گفتم : علی اگه ما همدیگه رو نداشتیم چیکار میکردیم؟

دستمُ بوسید و گفت : من که می مُردم

وای خدا ...

چقد اذیتش کردم

چقد تحملم کرد

چقد بد شدم

نمیفهمم چی شد که اینجوری شدم

نمیدونم چه مرگم شده بود . چرا انقد ضعیف شدم و حساس و ... احمق!

انگار این پروسه هر چند سال یه بار تو همین روزا , آره درسته , تو همین روزا تکرار میشه و منه احمق هم هربار اسیرش ...

خسته ام

اما حرفهای علیرضا همیشه حسیُ در من زنده میکنه . حسی که اگه بخوام تو دنیای مادی مثالی براش بزنم , فقط یاد جوونه زدن ِ یه گیاه می افتم . یه نقطه سبز که نم نم بلند میشه و ... همیشه آغوش ِ علیرضا و صدای آرومش این حس رو به من میده . همون که محکم بغلم میکنه و آروم آروم برام حرف میزنه . حس میکنم صداش تنها آروم کننده من تو این دنیا شلم شوربای ِ هردمبیله ...

خدایا , منو خوب شناختیآ . میدونستی هیچکس به جز علی نمیتونست تحملم کنه ...

تو این چندروز , جای عملم به شدت درد میکرد . هنوزم آروم نشده و ناسازگاری میکنه . به علی نگفتم . نمیخوام آرامش ِ تازه رسیده اشُ خراب کنم

حس ِ آدمیُ دارم که از کابوس بیدار شده و خوشحاله که همش یه خواب بوده و ... خوشحالم که اثرش تو زندگیم نموند . خوشحالم که دارم فراموش میکنم . خوشحالم که هنوز باهمیم

این اتفاقات یه تجربه خیلی خیلی ارزشمند برام داشت . اما خب به قیمت اندکی به دست نیومد ... همیشه همینه! چیزای باارزش سخت به دست میان ...

ممنونم از همتون . نمیدونم چطوری باید محبتاتونُ جواب بدم . چطوری بگم ممنون , مرسی از مهربونی هاتون . نمیخواستم بی خبر برم , فقط خواستم به خودم فرصت بدم . باید آروم میشدم و واسه آروم شدنم چندتا کار باید انجام میشد که یکیش , قایم کردن ِ وب ِ پر غمی بود که با دیدنش دلم میگرفت ...میخواستم خوب بشم و برگردم .

دیدم که عاطفه و مانا عزیزم برام آپ گذاشتن . دیدم که مینا جونم تو وبش ازم نوشته . ایمیل و آف ِ مینا مینی ِ عزیزمم دیدم . کامنتای کبوتر جونم, افسون عزیزم , خانومی , مریم گلم , خانومی میم , کیانا جونم , جناب خنثی , زهرا عزیزم , فاطمه خانوم ِ گلم , سمیرا جون , نادیآ جونم , یاس آبی ِ خودم , نیلو جونم و خیلیای دیگه ... (اگه کسیُ جا انداختم بگین ) اما به جای اینکه حرف بزنم , فقط بغض کردم ... به خودم قول دادم خوب بشم و برگردم و بشم همون هستی ...

ببخشید که بی خبر رفتم ... اما میدونم که لازم بود . همتونُ دوس دارم , خیلی خیلی زیاد

بعدأ اضافه کرد : وقتی خواستم آدرس وبمُ برگردونم دیدم یکی برداشتتش ... وقتی دیدم کی برام آدرسمُ نگه داشته و چی آپ کرده و چه کامنتایی ... واقعأ مات شدم !!! فقط میتونم بگم کم آوردم در مقابل این همه محبت . اینهمه مهربونی . واقعأ شرمنده ام کردی alone girl عزیزم . واقعأ قابل ستایش ِ محبت همتون ... مرسی . هستی ُ واقعأ شرمسار کردین ...

برای مژگان ِ عزیزم : مژی جون کامنتت سهوی پاک شد عزیزم . یه وقت فک نکنی عمدی در کار بوده گلم

راستی ,

روز زن رو به همه بانوهای ِ عزیزم تبریک میگم . همینطور همه مادرهای ِ مهربون

دل نوشت »» انقده دلم برای این آیکونـــآ تنگ شده بود ...

یک فنجان چای

hasti — Sat, 05 May 2012 05:53:55 GMT

دیشب , نه همین امروز صبح ! ساعت 4 تصمیم گرفتم بخوابم . خسته بودم اما انقد فکرم درگیر بود که حوصله خوابیدنم نداشتم . دیروز روز خوبی بود .بعدازظهر با مامان و بابا و امیر رفتیم بیرون و بعد از ملاقات خانوم دکتر , رفتیم بام . پس از یه کوهنوردی ِ نیم ساعته , تو ارتفاعی نه چندان زیاد پرچممونُ کوبیدیم زمین و ولو شدم ( از نشونه های ِ بارز ِ ورزشکاران ِ بی ریا !!! )

فک میکنم تمام خستگی های یک هفته اخیرم در حین نوشیدن همون یه فنجون چای که نوشیدنی محبوبم هست , در شد ...نه به خاطر چای , بخاطر افکاری که تو اون لحظه داشتم .

نشسته بودم رو شنلم ( خیلی ام با سلیقه ام!!! ) و خیره به منظره خونه هایی که نمیدونستم کیآ دارن توش زندگی میکنن و چه غم و شادی هایی دارن ... به خانواده ام نگاه کردم که حسابی شارژ بودن و میگفتن و میخندیدن و ...

هزار بار شنیدیم : تو نسبت به کسی که اهلی اش کرده ای مسئولی ...

من مسئولیتمُ نسبت به علیرضا تمام و کمال انجام دادم . حتی گاهی بیشتر از حد ِ نیاز ... اما نسبت به دل خودم چی؟ مسئول بودم؟

دل ِ بیچاره تنهای ِ من ...

اگه علیرضا نبود چی به سرت می اومد؟ هستی که اصلأ مواظبت نیست ...

مثه همه وقتایی که میخوام عوض بشم , نفس عمیقی کشیدم و خواستم که آروم بگیرم . زندگی کوتاهه , کوتاه تر از اون که بشه بهش گفت صبر کن ! من هنوز به آروزهام نرسیدم . من هنوز لذت زندگیُ نفهمیدم . من هنوز زندگی نکردم ...

زندگی ...

واقعأ چند نفر از اونایی که تو منظره روبروی ِ من , تو اون خونه های جور واجور و رنگ و وارنگ هستن , دارن زندگی میکنن ؟

زندگی , نه عادت !!! نه تکرار ِ مکررات ...

چرا من نباید از زندگی ایی که دارم لذت ببرم . زندگی ایی که توش خیلی چیزا هست ... خانواده خوب , عشق ِ قابل اعتماد , دوستایی که برام عزیزن , سلامتی , رفاه ... چه مرگمه پس؟

چرا میذارم غم های ته دلم باد کنه و راه گلومُ ببنده. چرا اجازه میدم دلگیری های کوچیک خوشی های بزرگمُ خراب کنه؟ البته , زندگی برای من همیشه هموار نبوده . همیشه کنار تمام خوشی هام یه غم گذاشته . اما علیرضا میگه این رسم دنیاست ... اینکه خدا هیچوقت خوشحالی ِ مطلق نمیده . همیشه خبر خوب و بد کنار هم میاد . همیشه خوشی و ناخوشی باهمن

به هر حال ... من میخوام زندگی کنم . طوری که 30 سال دیگه نگم وااااای تموم شد و رفت و نتونستم ازش لذت ببرم .

حالا که اخلاقم بهتر شده بگم . بابا و علیرضا صحبت کردن و قرار گذاشتن واسه جمعه هفته آینده . من حس خوبی به مکالمه شون داشتم ( استراق سمع ) امیدوارم نتیجه خوبی برامون داشته باشه.

نیمه بهار ِ 91

hasti — Fri, 04 May 2012 09:41:00 GMT

کنار پنجره اتاق مادربزرگ ایستاده ام . خیره به حیاطی که یادآور کودک ترین خاطرات زندگی ام است . سرم را تکیه داده ام به شیشه و فکر میکنم ... به همه چیز

امروز نیمه بهار است . 15 اردیبهشت ...یادآور خاص ترین خاطره زندگی من و علیرضا .

کتابی که دستم است نگاه میکنم . ورقش میزنم و با هر ورقی که پیش چشمم میخورد , گذشته باز میگردد ... دوسال پیش , تا بامدادان روز 15 اردیبهشت , علیرغم اینکه باید میرفتم دانشگاه تا صبح بیدار ماندم و تمامش کردم. نمیدانم چه حسی بود که میگفت آخر من و این کتاب یکی میشود ... و شد !!!

نیمه بهار , دیگر برای من بویی خاص دارد . بوی اولین باری که مرد زندگی ام در آغوشم گرفت و خواست که منتظرش بمانم ... و من پذیرفتم . ساده بودم و بچه , نمیدانستم انتظار دردی است که هرکس را توان تحملش نیست . و بعد از آن هزاران درد دیگر سرریز میشود و تو غلت میخوری بین احساس خوشبختی و بدبختی ...

ولی آخر ,

دوستش دارم . بیشتر از دوسال ِ پیش . اما پیمانه انتظارم , به اندازه احساسم بزرگ نشده ... کمتر از قبل جا دارد و کودک ِ زبان نفهم ِ دلم حسابی بی تابی میکند . گاهی شک میکنم این دلتنگی ها نشانه عشق باشد . شاید علامت افسردگی ایی است که این روزها دچارش شده ام و او , هرکاری میکند که آرام بگیرم اما ...

شک دارم به خودم ...

موج منفی خفه ام میکند . برای اینکه بیرون بریزمش پنجره را باز میکنم. بلکه هوای ِ پاک حیاط ِ باران خورده مادربزرگ آرامم کند ... و موفق میشود . طبیعت همیشه برایم روح نواز بوده و هست . آرامشی که خدا برایم در طبیعت پنهان کرده را خوب پیدا کردم . خدایا کاش نشانه های دیگر را هم خوب میفهمیدم ... کاش همانقدر زیرک بودم که تو میخواستی ... کاش

فکر میکنم امسال هم نیمه بهار ِ خوبی داشتم ... حداقل خاص بود . اولین مکالمه پدرم و علیرضا اتفاق افتاد و قرارها گذاشته شد برای یک هفته بعد ...

انتظار

دو روزی میشود تصمیم گرفته ام ... میخواهم پیش مشاور یا روانشناس بروم . حس خوبی نسبت به خودم ندارم . این اشک ها , غصه ها , فکر ها ... عذابم میدهند . فکر میکنم اینها تاوان ِ غم هایی ست که به دلم تحمیل کردم و الان , روحم دارد اعتراض میکند . اما هرچه میکنم نمیتوانم آرام و راضی نگه اش دارم ...

دیروز ملاقات ِ کوتاهی با علیرضا داشتم . از آن وقت هایی بود که خیلی به هم نیاز داشتیم ... بعد از برگشت , تا نیمه شب حرف میزدیم و الان که به حرفهایمان فکر میکنم , راضی ام . چیزهایی که مدت ها در دلم مانده بود را گفتم و او شنید و حرف زد و آرامم کرد ...

حس میکنم دلم میخواهد بروم سفر . اما سفری که هیچکس همراهم نباشد ... علیرضا را نمیدانم . اما مطمئنم دلم کس دیگری را نمیخواهد ...

p.s: من خسته ام . میدانم نوشته هایم دلگیر و مملو از غم است . اما نیاز دارم غم هایم را بیرون بریزم . به یقین اگر برای غم هایم هم دارویی داشتم از جنس مسکنی که درد پا و سرم را آرام کرد , دریغ نمیکردم ...

p.s.2: نمیدانم یادش می آید یا نه ... همین دوسال پیش را میگویم , که عاشقانه در آغوشم گرفت و من بر مزار آرزوهای کوچکم اشک ریختم ... یعنی یادش می آید ... نمیدانم !!!

دلم ...

hasti — Wed, 02 May 2012 19:29:17 GMT

تاحالا شده دلتون انقدر از کسی بگیره که حس کنین یه مشت خیلی بزرگ دلتونُ گرفته و محکم داره فشارش میده ... بعد یه حس بدی ته گلوتون پیش میاد ...

دلم شکست ...

ممنونم ازت !!!!

+ مخاطب خاص ... ( نه! علی نه !!! )

انتظار

hasti — Tue, 01 May 2012 17:13:03 GMT

گاهی اوقات واقعأ فکر میکنم خدا از انتظار خوشش میاد ... این کلمه تو تمام بخش های ِ زندگی ما هست . شده عضو اصلی و اساسی ِ تمام مراحل ِ زندگی !!

و بعد از اون یه کلمه دیگه به موجودیت می رسه ... صبر !

میگم خدایا , به دل نگیریآ . اما بعضی وقتا دیگه خسته میشم از این تناوب ... اینکه چیزیُ بخوام و انتظار بکشم و صبر کنم و نتیجه حادث بشه و بعد , دوباره از نو ! چیز دیگه ای پیش بیاد و منتظر بشم و صبر کنم و ...

ولی خودمونیم , من دنیاتُ با همه سختی هاش دوست دارم . نه به خاطر خودش , به خاطر عزیزانی که کنارم قرار دادی که تو راه پر پیچ و خم زندگی همراهم باشن میدونم که تو با دستای اونا نوازشم میکنی , با چشمای اونا نگاه پر مهرتُ بهم میدی , با زبان اونها دلداریم میدی و آرومم میکنی ... همه اینا رو میدونم .

میخواستم ازت تشکر کنم که فراموشم نکردی / نمیکنی ...

1. بابا جواب نمونه برداریشُ برده پیش دکترش . گفته خداروشکر تیروئیدت مشکلی نداره . اما بازم یه سری آزمایش داده واسه غده پاراتیروئید ... بابام میگفت این دکتر تا یه عیبی رو من نذاره ول کن نیست گفتم نه بابا , اینجوری خیالت راحتتر میشه . دکترش خیلی حساسه

2. بابا و علیرضا احتمالأ این هفته , جمعه همدیگه رو ملاقات میکنن . این دیدار خیلی خیلی برای ما مهمه . میشه گفت بیشتر از 70% مسیر رو تعیین میکنه ... اینکه بابا از علیرضا خوشش بیاد یا ... بهش گفتم امروز . گفتم این ملاقات خیلی مهمه , امیدوارم خوب باشه و مفید . علی ام گفت : نباشه ام من که تورو ول نمیکنم . بازم تغییر قیافه میدم و با اسمای ِ دیگه میام خواستگاری خندیدم . خوشحالم . میدونم با اعتماد به نفس و آرومه ...

3. یه چیز ِ جالب فهمیدم ! امسال تولد من مقارن با یه اتفاق ِ خیلی خاص ِ نجومیه . اتفاقی که تا 120 سال ِ دیگه تکرار نمیشه , عبور ِ زهره از مقابل ِ خورشید . این اتفاق از زمانی که تلسکوپ اختراع شده , تا حالا فقط 7 بار توسط بشر رصد شده و امسال تو ایران بعد از طلوع خورشید اتفاق می افته . من خیلی از نجوم اطلاعی ندارم , اما میدونم اتفاقات خاص ِ نجومی همیشه پر از انرژی های عمیق هستن و زمان حادث شدن ِ این وقایع خاص روی زمین هم اتفاقات مهمی می افته ... بی دلیل ِ علمی عرض کردم البته خلاصه که از وقتی این خبرُ فهمیدم , یه جور ِ خوبی ام

4. من بهترم . یعنی دارم دنبال نشونه های خوب میگردم ... خوبی ام یه جوریه , درست برعکس ِ ماهی که تو دستت لیز میخوره و نمیتونه نگهش داری ... درست برعکس ِ اون , وقتی دنبالش میگردی و سررشته اش رو پیدا میکنی , ادامه اش هم میاد بیشتر و عمیق تر و ملموس تر ... منم نشونه هایی پیدا کردم و دارم ادامه میدم ... امیدوارم خدا برام خوب نشونه گذاری کرده باشه که گم نشم

پی نوشت » ممنونم از وب ِ نذار تنها بمونم و آقا معراج که باعث شدن من بفهمم روز تولدم چه اتفاقی می افته . ممنون

جدایی

hasti — Mon, 30 Apr 2012 22:11:20 GMT

حس خوبی ندارم

امروز دوتا چیزُ از دست دادم ...

از دنیای مجازی بدم میاد

افسون کار خوبی کردی ... شاید منم همین کارُ بکنم

مانا حق داشتی , دنیا قشنگ نیست ... دنیای مجازی از اون بدتر !!!

دل نوشت :

روز سختی داشتم , واقعأ سخت . آنقدر که بار خستگی اش هنوز در چشم های سرخ ام موج میزند

دلگیرم

بیشتر از خودم , و بعد از زندگی . شاید هم از والدینم که یادم ندادند زندگی فقط روی خوب ندارد ...

تشنج , بخش حذف شده زندگی من بود که چندی است یاد رفیق ِ بی معرفت خود کرده و میخواهد به جبران تمام این روزهایی که نبوده , عذابم دهد

اینکه حساس و زودرنج شده ام را اشک هایم هم فهمیده اند . از اینکه بی اختیار سرازیر میشوند معلوم است ... اینها هم سر ناسازگاری دارند ...

نمیخواهم بشوم هستی ِ 88 ...

خدایا , کاش اهلی کردن را به انسانها نمی آموختی

نمیدانم در آسمانت هم اهلی شدن انقدر عذاب دارد؟ یا فقط زمینی ها از عواقب ِ اهلی شدن های ِ بدون مقدمه بهره میبرند ...

+ من و علیرضا خوبیم . بعد از سختترین روز زندگیمون , هنوز کنار همیم ...

++ دلم برات تنگ شده ... کاش بودی ... کاش !!!

+++سرزنش ام نکنید . پیلیز